سناریوهای حکومتیان برای تعیین حداقل مزد سال ۴۰۵ را بر سرشان خراب کنیم!-مهران محبی
هفت ماه از مقطع تعیین حداقل دستمزد چندین بار زیر خط شورای عالی کار و اجلاس کذایی شان میگذرد و علیرغم اوضاع بشدت وخیم اقتصادی و رشد سرسام آور تورم و گرانی های کمر شکن و نیز علیرغم اعتراضات گسترده کارگری ، واکنشی از سوی حکومت و بحث جدی ای در رابطه با افزایش میزان دستمزد سال آتی صورت نگرفته و نشستی نیز بر پا نشده است. سخن گفتن از افزایش دستمزدها یک پاشنه آشیل حکومتی است که اقتصادش تماما به گل نشسته و با ابربحرانهایی که گریبانش را گرفته از پاسخ دادن به اولیه ترین نیازهای معیشتی مردم چون آب و برق وامانده است.
اما امسال نیز طبق معمول سالیان گذشته که حکومتیان برای مظنه افکار و واکنش های کارگری پیش از شروع بحث های جدی و برگزاری نشست های رسمی بر سر دستمزد، سناریوها یا گزینه هائی را در حیطه تمایلات خود به طرق مختلف بیرون می دادند، دارند از سه سناریوی خوشبینانه، واقع بینانه و محافظه کارانه سخن میگویند
بر اساس تحلیل های اقتصاددانان و کارگزاران حکومتی برای سناریوی خوشبینانه افزایش ۴۰ تا ۵۰ درصدی حداقل حقوق و یا حتی افزایش بیشتر آن پیش بینی شده که مشروط به تصمیم دولت و شورای عالی کار مبنی بر جبران شکاف عمیق میان سبد معیشت و دستمزد است. طبق این تحلیل تحقق چنین سناریوئی نیازمند فشار اجتماعی گسترده، افزایش چشمگیر قیمت نفت یا تزریق منابع مالی دولتی برای حمایت از بنگاه ها در پرداخت دستمزد است .
برای سناریوی واقع بینانه نیز افزایش ۲۵ تا ۳۵ درصدی حداقل حقوق در نظر گرفته شده که از نظر تحلیل گران این سناریو “رایج ترین سناریو مبتنی بر مصالحه سه جانبه است”. افزایش ۲۰ تا ۲۵ درصدی افزایش حداقل حقوق هم برای سناریوی محافظه کارانه در نظر گرفته شده که به گفته خودشان “برای زمانی بکار گرفته می شود که اقتصاد کشور دچار رکود عمیق شده، تولید به شدت کاهش یافته باشد و کارفرمایان توانائی خود را برای پرداخت افزایش بالاتر از ۲۰ درصد را از دست بدهند و در این حالت تمرکز بر حفظ اشتغال به جای افزایش دستمزد خواهد بود”.
حالا نگاهی کنیم به اوضاع اقتصادی و تولید از یک طرف و اوضاع معیشتی کارگران و اکثریت مردم و فضای اعتراضی و سیاسی حاکم بر جامعه از طرف دیگر تا متوجه شویم که رژیم به عنوان نماینده و مدافع و حراست کننده منافع کارفرمایان چه هدفی را دنبال می کند و متقابلا طبقه کارگر به نمایندگی از اکثریت مردم کارکن و محروم و در مرکز ثقل مبارزات و اعتراضات اجتماعی چه واکنشی نشان می دهد و چگونه مقابله می کند؟
گذشته از این که هر سه سناریوی حکومتی برای افزایش حداقل دستمزد کارگران در سال آینده با خواست کارگران بسیار فاصله دارد و حتی به اصطلاح سناریو خوشبینانه شورای عالی کار در صورت تحقق مزدی معادل ۶ تا ۷ برابر زیر خط فقر را پوشش خواهد داد ، اما رژیم از طریق شورای کذائی عالی کارش قصد دارد با رجوع به مؤلفه هائی مانند تصمیم دولت، افزایش چشمگیر فروش نفت، توان کارفرمایان در پرداخت افزایش دستمزد و اوضاع اقتصادی و تولید و غیره به عنوان شروط و نیازمندی های اجرائی کردن سناریو های کذایی اش همانطور که تحلیل گران مزدور و نان به نرخ روز خور اش اعلام رضایت کرده اند، افزایش حدود ۳۰ درصدی را تحمیل کند.
این دیگر مثل روز روشن است وقتی اولین شرط افزایش حداقل حقوق را رضایت و تمایل خودشان یعنی تمایل دولت و شورای عالی کارشان قرار می دهند باید منتظر بود که اگر فشار اعتراضات سنگین و سراسری کارگران و بقیه مزدبگیران دولت را مجبور به شل کردن سر کیسه نکند، دزدان و چپاولگران دسترنج کارگران و عموم مردم کارکن و زحمتکش را “حول و حوش” سناریوی به قول خودشان واقع بینانه (۳۰ درصد میانگین ۲۵ تا ۳۵ درصد) را تحمیل خواهند کرد. چون قبل از هر عامل دیگری این خود دولت است که راضی و حاضر به پذیرش افزایش دستمزد به میزان بالای خط فقر نیست و می تواند مخالفت خود را اینگونه توجیه کند که اقتصاد دچار رکود است (واقعیتی که سال هاست همه سران رژیم به آن معترف هستند و حالا با بازگشت تحریم های سازمان ملل به اوج خود رسیده است). و حرفشان ینست که تولید خوابیده و اگر به کارفرمایان برای پرداخت افزایش درصدهای بالاتر فشار وارد کنیم کارگاه های بیشتری تعطیل خواهند شد و بیکاری افزایش پیدا خواهد کرد و غیره.
اما از نظر ما کارگران موضوع کاملا فرق می کند و هیچکدام از این سناریوها و شعبده بازی های ریاکارانه و عوامفریبانه سران و مزدوران حکومتی اعتباری ندارد. خواست ما شادی، رفاه و آزادی است. خواست ما زندگی این انسانی بر اساس استانداردهای امروز بشری است. ما می دانیم که علی رغم ۴۶ سال دزدی و چپاول از ثروت های عمومی و دسترنج های اکثریت مردم که دزدان حکومتی میان خود تقسیم کرده یا صرف پروژه های ساخت بمب هسته ای و موشک و پروار کردن باندهای تروریست و آدمکش در منطقه کرده اند، هنوز سرمایه ها و پول های هنگفتی از ثروت عمومی در اختیار جانیان اسلامی و باندهای مافیایی حکمت است و باید به جامعه باز گردانده شود. ما اعلام می کنیم که افزایش حداقل حقوق به میزان بالای خط فقر یعنی به بیش از ۷۰ میلیون یک خواست فوری ماست و همه کارگران اخراجی و افراد بیکار بالای ۱۸ سال سن اعم از زن و مرد باید از همین سطح مقرری ماهانه برخوردار باشند.
این جانوران دروغ می گویند که پول نیست ، ولی در عین حال راست می گویند که اقتصاد دچار رکود شده و تولید وضع مناسبی ندارد. اگر پول ندارند چرا همچنان بعد از نابود شدن مراکز هسته ای و موشکی شان توسط اسرائیل و آمریکا در جنگ دوازده روزه، به پروژه های ساخت بمب هسته ای و موشکی خود ادامه می دهند و در حال بازسازی مراکز آسیب دیده و خرید مواد اولیه تولید سوخت جامد موشک از چین هستند؟ و اگر در اقتصاد و تولیدشان به بن بست خورده اند، باعث اش خود دزدان و چپاولگران حکومتی هستند که باید پاسخگو باشند.
حکومتی که به خاطر بقاء خود دست به هر ماجراجوئی و جنایتی می زند و هزینه آن ها را با به بن بست کشاندن اقتصاد و تحمیل فقر و گرسنگی بر اکثریت مردم جامعه پرداخت می کند، باید سرنگون شود و ما کارگران و عموم مردم عاصی و به تنگ آمده از حکومت جهل و جنایت جمهوری اسلامی این کار را خواهیم کرد. ما انقلاب خود را برای سرنگون کردن رژیم اسلامی از سال ۱۴۰۱ شروع کرده و همچنان به پیش می بریم و امروز هر اعتراض و اعتصاب و تجمعی رنگ و بوی انقلاب را با خود دارد. از شعار دهی های عمومی و دستجمعی علیه حکومت و خامنه ای در متروها و اماکن عمومی و در مراسمات یاد جانباختگان انقلاب که آخرین مورد آن خاکسپاری “امید سرلک” جوان الیگودرزی کشته شده به دست مزدوران اطلاعاتی و سپاهی بود، گرفته تا ده ها اعتصاب و تجمع اعتراضی در بیشتر روزهای هفته با شعارهای کاملا سیاسی و مقابله با حکومت، همه بر زنده و پویا بودن انقلاب دلالت می کنند و ما کارگران بر چنین بستری و با اتکاء به چنین پشتوانه های سترگ اجتماعی و انقلابی ای در برابر حکومت قرار گرفته ایم تا اعلام کنیم سناریوهای ریاکارانه ای که برای تحقیر ما و تحمیل زندگی غیر انسانی چندین برابر زیر خط فقر بر ما نوشته اند را بر سرشان خراب خواهیم کرد.
شعار حکومت “غنی سازی هسته ای” برای حفظ بقاء خود است؛
شعار ما “غنی سازی زندگی” برای دستیابی به یک زندگی انسانی است.
