نوشته ای از آرش افشین کارگری از نفت
ما کارگران زحمتکش و فراموششدهی صنعت نفت، گاز و پتروشیمی، دیگر سکوت نخواهیم کرد. سالهاست که زیر آفتاب داغ، در دود و شعله، در گرمای سکو ، جان خود را برای چرخیدن چرخ صنعت گذاشتهایم. اما مزد ما چیست؟ بیعدالتی، استثمار، قراردادهای موقت، پیمانکاران خونمَک، و وعدههایی که هرگز عملی نمیشوند.
در اینجا آنهایی که پشت میزهای خنک نشستهاند، با امضای یک کاغذ سرنوشت هزار کارگر را بازیچه میکنند. آنها ما را “نیروی انسانی” مینامند، اما برایشان فقط عدد و آماریم. عددی که هر وقت بخواهند حذفش میکنند، و هر وقت نیاز داشتند، استثمارش میکنند.
ما دیگر خستهایم از: دستمزدهایی که از گرسنگی نجاتمان نمیدهد.. پیمانکارانی که با رنج ما ثروت میسازند. وعدههایی که هر سال تکرار میشوند و هیچگاه اجرا نمیگردند. بیتوجهی به ایمنی، جان و کرامت انسانی ما.
ما اعلام میکنیم: این صنعت بدون کارگر معنا ندارد. نفت، گاز، پتروشیمی — همه از دستان ما میجوشند. اگر ما نباشیم، هیچ پالایشگاهی روشن نمیماند، هیچ خط لولهای جریان ندارد، هیچ صادراتی انجام نمیشود.
ما دیگر نخواهیم گذاشت خونمان نردبان سودجویی دیگران شود. اتحاد ما، قدرت ماست.
تا زمانی که دستمزد عادلانه، امنیت شغلی و حذف پیمانکاران دلال تحقق نیابد، ما ساکت نخواهیم نشست.
این بیانیه هشدار است — صدای ماست از دل آتش و دود: اگر گوش شنوا نباشد، فریاد ما رساتر خواهد شد. اگر عدالت برقرار نشود، چرخ صنعت هم از حرکت بازخواهد ایستاد. ما، کارگران متحد، نه از تهدید میترسیم و نه از فشار. ما صاحبان واقعی این خاک و این صنعتیم — و هیچ قدرتی نمیتواند ارادهی جمعی ما را در هم بشکند.
پیمانکار مفتخور نمیخوایم، نمیخوایم. معیشت منزلت حق مسلم ماست.
زنده باد اتحاد کارگران
زنده باد کرامت انسانی
مرگ بر بیعدالتی
